Zomerconcert Ricciotti

Ricciotti was er weer. Wat een feestelijke afsluiting van het seizoen.
Duidelijk was op donderdag 27 juli om 9.30 uur, dat er iets te gebeuren stond op de Wittenkade, tegenover de Nassaukerk, de kringloopwinkel en het inloophuis De Schakel. Op de trottoirs zag je kleurig gedekte tafels. Er aan zaten dames, heren en kinderen, die een pannenkoek kregen opgediend door ijverige obers, voorzien van hoofddoeken en stropdassen met een Schots ruitjesmotief.
Klik op de foto’s voor een vergroting.


Bezorgd werd zo nu en dan naar de bewolkte lucht gekeken. Het zou toch niet… En dan weer werd de straat afgetuurd… waar blijven ze toch?
Als één van de eerste slachtoffers van de afsluiting van de A 10 Zuid, kwam de grote logge bus een kwartiertje te laat de Wittenkade indraaien. Tot enthousiasme van de alsmaar toestromende mensen.
Slechts enkele minuten later hadden zo’n 40 jongelui de bus verlaten, waren uit allerlei hoeken en gaten muziekinstrumenten te voorschijn getoverd en stond een volledig symfonieorkest opgesteld.  Ze waren er weer!

Op haar tournee langs openluchttheaters, weeshuizen, gevangenissen en sociale instellingen, deed Ricciotto gelukkig ook dit jaar weer het Westerpark aan.

De jonge dirigent in spijkerbroek sprak een opgewekt woord over wat het publiek te wachten stond.

De nieuwe voorzitter van Kerk & Buurt Westerpark, de organisatie die Ricciotti had uitgenodigd, heette iedereen en vooral het ensemble welkom en daar klonken de eerste noten van een geweldige ouverture.
Deze keer stond hun programma vooral in het teken van Schotse muziek. Op hun website  beloven ze Keltische melodieën, traditionele Schotse ritmes en harmonieën, de fiddle en zelfs een incidentele doedelzak. En inderdaad, we kregen dit allemaal te horen. En daarbij een fantastische Schotse tenor, Jamie Munn, die zich al zingend tussen het publiek begaf of opeens verscheen op een muur of op de trap van de kerk.

Geestig was het intermezzo, waarin een jarige 50-er uitgenodigd werd tot een gast-optreden als dirigente.
Een klein uur duurde hun optreden, met daarin een korte pauze, waarin ook de orkestleden zich te goed deden aan  koffie of thee en aan één van de driehonderd pannenkoeken die gratis werden rondgedeeld. Daarna volgde weer een prachtige mengeling van klassieke en moderne, vrolijke en melancholieke muziek. Als afscheidsgroet hieven de muzikanten onder luid geroep hun instrumenten een aantal keren hoog boven hun hoofden.
Iedereen werd vrolijk van dit optreden maar ook maakten de klanken diep gevoelde emoties los.


En al die tijd bleef het droog, zelfs scheen de zon nog even, maar dat was geheel de verdienste van dit enthousiaste orkest met talentrijke, klassiek geschoolde musici.

Roel Knol